It's a small world after all

We zijn alweer ruim over de helft... wat vliegt de tijd hier, onvoorstelbaar. We zijn inmiddels meer dan 5 weken onderweg, maar het voelt als veel langer. Al zoveel gezien en gedaan en zoveel kilometers afgelegd, we hadden de afgelopen week echt even behoefte aan een rustmomentje. Helaas zaten we net op dat moment in Lijiang, waar de rust ver te zoeken is. Als je de duizend toeristenwinkeltjes, tourbureautjes en de enorme drommen Chinese toeristen wegdenkt is Lijiang vast een heel mooi oud en sfeervol stadje. Maar nu dus ff niet... Combineer dit met het feit dat echt NIEMAND in Lijiang Engels praat, en je hebt een klein reisdipje te pakken :-( In de vorige blog hadden we het over plan B of C, maar vanwege de taalbarrière kregen we het niet voor elkaar om uit te vogelen wat hier de mogelijkheden voor waren. Frustratie alom, dus daarom maar snel besloten om het roer om te gooien: we gingen de rust opzoeken! 

Zo gezegd, zo gedaan. We namen de bus naar Shaxi, een ieniemienie dorpje op het platteland. We hadden geen betere keus kunnen maken! De tijd leek hier echt te hebben stil gestaan. Shaxi was vroeger een rustplaats op de Tea Horse Road. De karavanen met Yunnan thee namen deze route richting Tibet en India. Het dorp bestaat uit niet veel meer dan een centraal plein en wat omliggende straatjes. Je kreeg hier echt het gevoel dat je een paar honderd jaar terug in de tijd ging. Houten huisjes met rode lampionnen, lokale boeren die met grote manden op hun rug over het plein lopen en dit alles begeleid door de rinkelende belletjes van overstekende paarden. We kwamen meteen helemaal in de zen-modus ;-) Kleine kanttekening: voor toeristen is het leuk om in zo'n rustiek dorpje rond te lopen. Maar een groot deel van de bevolking leeft hier zwaar onder de armoedegrens. De lokale boeren moeten rondkomen van slechts 120 dollar per jaar (!). Dat is bijna niet voor te stellen... Men hoopt dat de inkomsten vanuit het toerisme de levensstandaard hier wat verder gaan opkrikken. Los van een wandeling door de omringende rijstvelden en het doen van de was (wihooee, schone kleren!) hebben we verder vrij weinig gedaan in Shaxi. De belangrijkste activiteit: een biertje drinken op het plein, kaarten en genieten van alles wat er zich voor onze ogen afspeelde. 

Na 2 dagen Shaxi was de batterij weer opgeladen en gingen we vol nieuwe energie op weg naar Dali. De busschauffeur dropte ons bij de toegangspoort van het oude stadscentrum. Sinds Lijiang hebben we een nieuwe strategie qua accommodaties: een goed Engels sprekende receptie waar je ook tickets en tourtjes kunt regelen is belangrijker dan een leuke kamer. Aangezien de hostels hier vaak gerund worden door jonge mensen die goed Engels praten, krijgen hostels vanaf nu de voorkeur boven B&B's en hotels. In Dali vielen we met de keuze voor het Jade Emu hostel meteen met onze neus in de boter. Hoewel ook Dali de afgelopen jaren volgens de locals erg toeristisch is geworden, was het er toch een stuk relaxter dan in Lijiang. Het oude centrum ligt ingeklemd tussen het Erhai meer aan de ene kant en het CangShan gebergte (4.000 meter) aan de andere kant. Dat het regenseizoen is weet je in ieder geval zeker als je 's nachts wakker wordt van een enorme stortbui, die vervolgens tot de volgende dag 14.00 uur duurt. 's Middags hebben we op hoop van zegen toch maar een fiets gehuurd om de dorpjes langs de oever van het meer te verkennen. De afstanden hadden we lichtelijk verkeerd ingeschat, het fietstochtje mondde uit in een halve Tour-etappe van 40 km en het begon ook weer te regenen... Ach, we hebben onderweg wel veel moois gezien ;-) Verder hebben we in Dali een superleuke kookworkshop gedaan bij Rice & Friends. Onze lerares Luxi nam ons eerst mee naar de lokale markt om inkopen te doen. Vervolgens gingen we op haar overdekte dakterras een Chinees driegangen diner klaarmaken. Dried tofu salad, Fish flavoured eggplant en Gongbao chicken. Allemaal heerlijke gerechten en ook erg interessant om uitleg te krijgen over de belangrijkste ingredienten en achtergronden van de Chinese keuken. Op de laatste dag in Dali hebben we een mooie wandeling gemaakt in de bergen. Eerst flink klimmen en daarna over een vrij vlak pad (Cloud Path) naar de Zhonghe Temple. Vanaf daar had je een prachtig uitzicht over het meer, en konden we met een stoeltjeslift weer naar beneden. 

We blijven ons hier trouwens verwonderen over de Chinese gewoontes. Een kleine greep uit onze ervaringen van de laatste weken:
- In restaurants krijg je standaard een glas warm water geserveerd. Eerst wachtten we nog geduldig op een theezakje maar nee, dat bleek niet de bedoeling. Chinezen vinden warm water beter voor hun gezondheid dan koud, omdat het dezelfde temperatuur heeft als hun lichaam. 
- Echt ALLES maakt hier geluid. Vuilniswagens die non-stop "It's a small world after all" door de speakers laat knallen om te laten weten dat ze er aan komen. Apparaatjes in winkels die checken of het papiergeld echt is, en als dat het geval is een paar Chinese kreten uitstoten. Keihard piepende snelheidsbegrenzers in bussen. Scooters met de meest waanzinnige diefstal-alarmen. Kakelende nepkippen boven het schap met eieren in de supermarkt. En dan hebben we het nog niet eens over de Chinezen zelf. Je raakt er uiteindelijk aan gewend... ;-)
- Chinezen houden niet van lopen. Daarom bouwen ze overal roltrappen, kabelbanen en liften, zelfs in natuurparken. Ga je toch ergens wandelen, dan kom je bijna geen Chinees tegen (van deze ontdekking profiteren we inmiddels volop). 
- Het is hier de gewoonste zaak van de wereld dat er in een restaurant of supermarkt ineens een muziekje wordt opgestart en het voltallige personeel een ingestudeerd dansje gaat doen. 

Waar we ons al lang niet meer over verbazen is dat je in elke nieuwe plaats of hostel weer 'oude bekenden' tegenkomt, backpackers die we al eerder tijdens de reis hebben ontmoet. Blijft toch een bijzonder fenomeen, als je bedenkt hoe groot China is en hoeveel verschillende reisroutes er mogelijk zijn. 

In het hostel in Dali hebben we nog een tijd zitten praten met Axi, een Chinese sociologie-studente die het plan heeft opgevat om een online community op te richten. Ze heeft zelf een aantal jaren in Europa gewoond en wil op deze manier buitenlandse reizigers in contact brengen met Chinese studenten, zodat ze samen door China kunnen reizen. Niet alleen kan dit de Westerse reizigers helpen (bijvoorbeeld door het wegnemen van de taalbarrière), Axi hoop dat er tijdens het reizen ook wat discussies loskomen over gevoelige issues, zoals Tibet en de verdwijning van politiek-kritische Chinezen. Door haar tijd in Europa is ze hier zelf anders tegenaan gaan kijken en ze zou graag zien dat dit bij andere Chinezen ook gebeurt. Een dapper initiatief, omdat de overheid altijd meekijkt en soms hard ingrijpt. Een aantal kritische vrienden van Axi is de afgelopen jaren spoorloos 'verdwenen'. Heftig om iemand te spreken die dit van zo dichtbij meegemaakt heeft. 

Vanmorgen ging de wekker al om 6.30 uur omdat we vroeg op het treinstation moesten zijn voor een lange treinreis naar Zhangjiajie. Bij het controleren van onze tickets onstond er wat commotie en probeerde men ons in het Chinees iets duidelijk te maken, wat uiteraard niet lukte. Er werd een Engels sprekende medewerker opgetrommeld die ons doodleuk vertelde dat de trein niet ging vanwege slecht weer en dat we ons geld konden terugkrijgen. WTF... ok, en nu? We hebben de eerste de beste McDonalds opgezocht (met WiFi als excuus) om daar een nieuw plan te maken. Vliegen naar Zhangjiajie leek ons niet zo'n goed idee vanwege de verwachte storm en onweersbuien. Dat het ondertussen in Kunming weer keihard was gaan regenen werkte ook niet echt sfeerverhogend (zie foto ;-)). Gelukkig konden we de knop snel omzetten en hebben we online een vlucht naar Guilin geboekt voor het einde van de middag. We waren toch nog van plan om daar later naar toe te gaan. Helaas had Murphy er zin in vandaag: aangekomen op het vliegveld bleek dat onze vlucht vertraging had... zucht... Rond 21 uur waren we dan eindelijk in Guilin. Hoewel het al donker is, is de eerste indruk veelbelovend. De stad doet op het eerste gezicht een beetje denken aan Rio de Janeiro, door het karstgebergte dat overal in de stad oppopt. Ons hostel zit vlakbij een meertje met daarin de Sun & Moon Twin Pagodas die schitterend verlicht zijn. Daar krijg je wel weer energie van na zo'n lange reisdag! Morgen gaan we dit prachtige landschap maar eens bij daglicht bewonderen.