Van rijstterrassen naar reis-terrasjes

Ni hao! Allereerst thnx voor alle leuke reacties op de vorige blog! Vinden wij ook fijn om te lezen :-)

We zijn helaas alweer aanbeland op onze laatste dag in China. Morgen vliegen we via Kuala Lumpur naar Langkawi, een eiland in het uiterste noorden van Maleisië. De laatste anderhalve week in China stond werkelijk bol van de mooie landschappen. Te beginnen met het karstgebergte rondom Guilin. Vanuit die stad hebben we de bus genomen naar Xingping, een klein dorpje aan de Li rivier dat omringd wordt door de meest bizarre rotsformaties. Eerst 2 uur gehobbeld over een dramatisch slechte weg naar Yangshuo en daarna overgestapt naar een kleiner busje richting onze eindbestemming. Vlak voor vertrek werden er door een man op een scooter nog even twee grote tassen het gangpad ingeschoven, inclusief een briefje. In Xingping aangekomen stopte de bus bij een grote groep kinderen langs de kant van de weg. Wat bleek: in de tassen zaten hun lunchpakketjes. Soort van Thuisbezorgd.nl dus, maar dan op z'n Chinees. Het laatste stukje in Xingping moesten we met een veerpontje afleggen, aangezien ons hotel aan de andere kant van de rivier zat.

Voor het mooiste uitzicht moet je altijd de hoogte in. Vandaar dat we de volgende ochtend op weg gingen naar Lao Zhai mountain voor een pittig klimmetje. Het klimaat in Xingping is in deze tijd van het jaar nog het beste te vergelijken met een kruising tussen een Turks stoombad en de oude vlindertuin in Emmen (er zijn hier trouwens ook heel veel mooie vlinders!). Zodra je een stap buiten de deur zet gutst het zweet werkelijk overal uit. Ons eigen hitteplan dus maar uit de kast getrokken: non-stop water drinken en zoveel mogelijk in de schaduw blijven. Desondanks konden we op de top van Lao Zhai onze eigen wet t-shirt contest organiseren. Ongelooflijk hoe extreem je hier kan zweten, nog nooit eerder zo meegemaakt. Maar het uitzicht vanaf de top was echt adembenemend mooi! 's Middags zijn we langs de rivier naar de Snail Hill gewandeld, waar onderaan de berg, in de middle of nowhere, een klein boeddhistisch tempeltje bleek te zitten. Er was net een ceremonie aan de gang. Monniken prevelden allerlei teksten, er werd wierrook gebrand en af en toe op een gong geslagen. In zo'n prachtige omgeving word je daar echt stil van. Aan het begin van de avond zijn we nog een stukje meegevaren met één van de lokale 'cormorant fishermen'. Deze vissers hanteren een bijzondere vis-methode: ze laten hun aalscholvers de vis vangen. Rondom de nek van de aalscholver wordt een klein touwtje gebonden. Deze zit zo los dat hij wel de kleine visjes kan doorslikken, maar de grote niet. Wanneer de aalscholver een grotere vis vangt, haalt de visser hem naar de boot en trekt dan de vis uit zijn bek. 

Vanuit Xingping zijn we weer teruggereden naar Guilin voor poging twee om Zhangjiajie te bereiken. Dit keer toch maar per vliegtuig i.p.v. per trein, al twijfelden we nog even toen bleek dat dit alleen mogelijk was met een maatschappij die de dubieuze naam 'Okay Airways' heeft. Al met al was de vlucht gelukkig best 'okay', maar waren we toch opgelucht toen we weer veilig aan de grond stonden. Er zijn twee grote attracties in Zhangjiajie: de Wulingyuan Scenic Area en Tianmen Mountain. We begonnen met de eerste: een enorm natuurpark met honderden rotspilaren van zandsteen. Omdat het nu op en top hoogseizoen is in China (dus extreem druk), besloten we om direct om 7.00 uur 's ochtends het park in te gaan. Dat bleek een goede beslissing, zowel qua temperatuur als qua mensenmassa's. Het landschap was echt surrealistisch, enorme rotskolommen van honderden meters hoog, zover als je kunt kijken. Geen wonder dat de makers van de film Avatar zich hebben laten inspireren door dit landschap. We hebben zoveel mogelijk geprobeerd de kabelbanen en bussen in het park te vermijden om zo de drukte te ontlopen, wat een goeie tactiek bleek. Onderweg overal schitterende uitzichten, maar een aanslag op je knieën was al dat klimmen en afdalen wel... Pas tegen 18.00 uur 's avonds waren we terug in het hostel en gaf de stappenteller van Han maar liefst 30 kilometer aan. Best een pittig dagje!

De dag daarop was Tianmen Mountain aan de beurt. Dat zou een stuk relaxter worden, we konden namelijk met de bus omhoog. Dan nog 999 treden naar de 'gate to heaven' (mooie term voor een gat in de berg) en tot slot met de kabelbaan weer naar beneden. Om de berg heen is een wandelpad aangelegd met o.a. een 'glass walkway' waarop je honderden meters de diepte in kijkt. Niet geschikt voor mensen met hoogtevrees ;-) Na een rondje berg vonden we het wel prima en liepen we richting kabelbaan. Daar kregen we de schrik van ons leven... er stond een rij, NIET NORMAAL! Dranghekjes en wachtende Chinezen zover je kon kijken. Nog enigszins naïef sloten we achteraan in de rij, om al snel de conclusie te trekken dat dit nog heel lang zou gaan duren. Pas 4,5 uur (!!!) later, het was inmiddels al lang donker, bereikten we compleet gaar het instapplatform. Toen we beneden aankwamen bleek ook nog eens dat de laatste bus richting ons hostel al was vertrokken. Maar er kwam hulp uit onverwachte hoek! :-) In de rij hadden we al even staan kletsen met een Chinese man en zijn zoontje. Hij was met zijn hele familie op vakantie in Zhangjiajie. Met hun eigen tourbus en chauffeur moesten zij dezelfde kant op als wij. Hij bood direct aan dat we mee konden rijden, maar eerst gingen ze nog even een hapje eten met de hele familie. Of wij misschien mee wilden eten? We waren van harte welkom. Wat een gastvrijheid! En zo kwam het dat de dag eindigde aan een grote tafel, temidden van een supervriendelijke Chinese familie met heerlijk eten en leuke gesprekken. Een groot deel van de familie studeerde of had gestudeerd, dus Engels was voor hen geen probleem. Na afloop werden we door de chauffeur voor ons hotel afgezet. We mochten geen cent betalen voor het eten en de lift en met veel gezwaai en 'bye bye' namen we afscheid. Wat een te gekke ervaring, we waren de 4,5 uur wachttijd voor de kabelbaan alweer bijna vergeten.

Omdat we één vlucht met Okay Airways wel voldoende vonden, besloten we de terugweg naar Guilin met de bus af te leggen. Dat moest vanwege de afstand wel in twee etappes, met een nachtje tussenstop in Fenghuang. Geen straf, want Fenghuang is een leuk stadje met huizen op palen die langs een rivier zijn gebouwd. 's Avonds was alles er bovendien prachtig verlicht. De volgende dag nog 6 uur in de bus en we waren weer in het inmiddels vertrouwde Central Hostel, onze thuishaven in Guilin. De afgelopen twee dagen hebben we ten noorden van Guilin tussen de beroemde Longji rijstvelden gewandeld. De rijstterrassen zijn hier rondom en tegen de bergen aangelegd. Ons hostel stond er middenin, vanaf hier kon je naar allerlei viewpoints wandelen voor nog mooiere uitzichten. De dorpjes tussen de rijstterrassen worden bewoond door twee stammen, de Yao en de Zhuang. Beide zie je nog overal rondlopen in hun traditionele kleding. De Yao vrouwen staan bekend om hun lange haar, dat ze in een knot op hun voorhoofd dragen. Tegenwoordig verdienen ze hun geld door de koffers van toeristen de berg op te sjouwen. Aangezien de meeste vrouwen al bejaard zijn, konden wij dat niet over ons hart krijgen en hebben we ons zelf maar in het zweet gewerkt.

Weer terug in Guilin tikken nu de laatste uurtjes in China weg. We stappen morgen toch wel een beetje met pijn in ons hart op het vliegtuig. Hoewel China misschien niet het makkelijkste land is om rond te reizen, hebben we enorm genoten van de prachtige landschappen, de vriendelijke mensen en het heerlijke eten. Het is eigenlijk onvoorstelbaar dat je hier zo weinig westerse toeristen tegenkomt. Tuurlijk, de taalbarrière maakt het soms lastig, maar dat nadeel weegt zeker niet op tegen alle positieve kanten van China. We 'nihao-den' ons elke dag een slag in de rondte en hebben zoveel leuke Chinezen gesproken, al was dat vaak met behulp van handen en voeten. Aan de andere kant hebben we na 7 intensieve reisweken ook heel veel zin om met een boek en een cocktail op een strandbedje te liggen en even helemaal niks te doen ;-) Op naar Maleisië!